De Westoever: Smotrich’s Eliminatie Project

De Israëlische mensenrechtenorganisatie B'Tselem is deze maandag gekomen met een nieuw rapport over de Westoever. Het "Eliminatie Project'' heet het en het is gebaseerd op interviews met ongeveer 2.000 Palestijnen die zeggen dat een normaal leven niet meer mogelijk is op de Westoever. We hadden dat natuurlijk ook wel kunnen gaan begrijpen als we het nieuws regelmatig zouden volgen. Als we zouden weten dat er al maandenlang iedere dag gemiddeld zeker zes aanvallen van settlers plaatsvinden waarbij meestal mensen gewond raken of gewoon gedood worden zonder dat er iemand wordt gepakt, verantwoordelijk wordt gehouden en gestraft. Waarbij het leger altijd achteraf paraat staat om tussenbeide te komen en de aangevallen Palestijnen ofwel in hechtenis te nemen, dan wel af te ranselen, of gewoon naar gelang neer te schieten. Waarbij huizen worden ingepikt, schapen of geiten worden gestolen, olijfbomen worden omgehakt, stukken land worden afgepakt en omheind, nieuwe "wilde" nederzettingen worden gesticht, wegen worden aangelegd dwars door landerijen, auto's of andere bezittingen als schuren of huizen in brand worden gestoken, soms met de bewoners er nog in, en verder iedereen steeds moet oppassen voor onverwachte nachtelijke bezoeken van de wakkere soldaten van het IDF, het zogenaamde Israëlische defensieleger, dat nog wat mensen kwam arresteren - of soms ook om ze dood te schieten, want daar zitten blijkbaar weinig verschillen tussen. Maar het rapport is juist opgesteld voor mensen die dat allemaal niet weten. Of die daar blind voor blijven en het niet tot zich door laten dringen. Het is bedoeld om die mensen ervan te doordringen dat Israël nu toch echt de Palestijnse aanwezigheid wil uitwissen en dat daarom bezig is het "collectieve Palestijnse leven" te ontmantelen en een permanente joodse soevereiniteit te vestigen. Het wil vooral een categorie overtuigen die zich al tenminste sinds 1967 voor de gek laat houden (of zichzelf voor de gek houdt) waaronder een heel leger politici. Dat leger had al lang - zo'n 40 of 50 jaar geleden - de Europese verdragen met Israël moeten opzeggen die het gedrag van Israël in de bezette gebieden met zoveel woorden afkeurt, of ze op zijn minst moeten opschorten. Het had defensiecontracten moeten opzeggen. Het had Israël ter verantwoording moeten roepen. Maar dat zou "antisemitisch" zijn geweest en daarom deden ze niets, of ze lieten een voorzichtig afkeurend geluid horen, wat eigenlijk op hetzelfde neerkomt. Nu zijn diezelfde politici onlangs toch een beetje wakker geworden en hebben met een aantal Europese landen (waaronder Nederland) een verbod van de handel van ''producten van nederzettingen'' afgekondigd. Dat is volgens Israel nog steeds "antisemitisch". Maar het is ook vele jaren te laat. En het stelt ook nagenoeg niets voor, want een verbod van van producten uit de nederzettingen is nagenoeg onmogelijk te handhaven. Volgens B'Tselem is het belangrijk dat iedereen nu echt wakker wordt en zich realiseert dat Israël echt bezig is het Palestijnse leven om zeep te helpen en de joden definitief de zaak te laten overnemen. Dat is in feite al aan de gang sinds de minister van Financiën Bezalem Smotrich in 2022 zijn plannen ontvouwde die nooit officieel zijn overgenomen maar niettemin worden uitgevoerd. Sinds 7 oktober 2023 is en de zaak in een stroomversnelling gekomen en nu is het een systeem dat bestaat uit vijf componenten die tegelijkertijd worden uitgevoerd, zegt B'Tselem. Het eerste element is ''geweld en intimidatie''. De terreur van de settlers, die door het leger en de gevestigde orde wordt gesteund is er volop een voorbeeld van. Het regelmatig optreden van het leger hoort er ook bij. Tussen oktober 2023 en september 2026 zijn tenminste 1107 Palestijnen van de Westoever gedood. En de teller is voorlopig niet gestopt. Het tweede element is de "inperking van de bewegingsvrijheid". Het hele systeem van checkpoints, vast of mobiel, het zijn er samen honderden, plus afsluitingen met metalen hekken van dorpen en toegangswegen van steden. Het is bekend. En dan is er nog het verbod om bepaalde wegen te gebruiken. Het leidt tot urenlange omwegen die mensen moeten nemen, en tot onderlinge verwijdering. Het derde element is "economische verstikking". Israël heeft bij elkaar al gigantische sommen verplichte afdracht van belasting aan de Palestijnse Autoriteit niet afgedragen. Er zijn importbeperkingen. Het heeft bovendien alle contracten ingetrokken van Palestijnen die werkten in Israël. De werkloosheid is van 13,1% in 2022 gestegen tot meer dan 31% in 2004. Tezamen werkt het tot grote sociale verarming en politieke inactiviteit. Het vierde element is ''sociale en politieke afbraak" die dus vooral het gevolg zijn van de voorgaande elementen, maar evengoed zijn er sinds 2023 zo'n 60 journalisten van de Westoever opgepakt, zit de belangrijkste politicus Marwan Bargouthi al eeuwen in de gevangenis, en is de werking van het Palestijnse parlement volledig onmogelijk gemaakt. Het vijfde element tenslotte, is "'ethnic cleansing' en territoriale overname". Israel heeft tenminste 75 gemeenschappen met geweld verplaatst, 33.000 inwoners van vluchtelingenkampen in Jenin en Tulkarem verjaagd terwijl de kampen werden 'herbouwd', en met behulp van haar voortvarende settlers heeft het nu 18% van de Westoevers "Area C" in handen, oftewel ruim een miljoen dunam (100,000 ha) grond. Het aantal "wilde" nederzettingen zou intussen 500 bedragen. Uiteraard moet er wel bij bedacht worden dat de verschillende elementen op elkaar inwerken en elkaar versterken. "Inperking van bewegingsvrijheid en economische verstikking schaden de inkomens, sociale banden en de mogelijkheid om sociale instituties te onderhouden. De politieke en sociale schade die als gevolg ervan optreedt verminderen de Palestijnse mogelijkheid op te komen voor hun politieke rechten en hun band met het land te onderhouden," zegt B'tselem. Zo is het. Het is nodig om het systeem van ideologische wortels en leidende structuren te analyseren om te begrijpen welke realiteit er op dit moment in de Westbank op dit moment plaatsvindt. Dat is eliminatie van een autochtone gemeenschap met een duidelijke band met het land door een racistische soevereine joodse overheersing. De Austalische historicus Patrick Wolfe beschrijft hoe een dergelijk "settler colonialist'' project werkt bij het reduceren, ontmantelen, en tenslotte verwijderen van een gemeenschap met een duidelijke band met het land. En dat is wat hier speelt (en wat de heersende politieke elite nog steeds weigert te zien). Smotrich geeft de Palestijnen op de Westoever in zijn "Beslissende Plan" slechts de keuze uit drie opties. Het zijn: leven onder joodse suprematie en alle politieke eisen opgeven, weggaan, of zwaar onderdrukt worden als ze zich verzetten.

Door: Foto: Omslag rapport The Elimination Project - mensenrechtenorganisatie B’Tselem

Closing Time | Monsters of Folk

Een supergroep. Wordt dat woord eigenlijk nog wel eens gebruikt? Ik kan me niet herinneren dat ik het de laatste jaren nog eens heb gehoord of gelezen. Mogelijk was dat anders geweest als ik vaker naar programma’s van of met Leo Blokhuis zou kijken of luisteren. Maar ik dwaal af. Toen de plaat van Monsters of Folk uitkwam was het woord zeker nog wel in gebruik én op zijn plaats. De band bestaat uit singer-songwriter M. Ward, Jim James van My Morning Jacket, en Conor Oberst en Mike Mogis van Bright Eyes. Drie karakteristieke stemmen die heel goed samen blijken te klinken en een multi-instrumentalist. Wat zou je dan verder nog nodig hebben?

Doe het veilig met NordVPN

Sargasso heeft privacy hoog in het vaandel staan. Nu we allemaal meer dingen online doen is een goede VPN-service belangrijk om je privacy te beschermen. Volgens techsite CNET is NordVPN de meest betrouwbare en veilige VPN-service. De app is makkelijk in gebruik en je kunt tot zes verbindingen tegelijk tot stand brengen. NordVPN kwam bij een speedtest als pijlsnel uit de bus en is dus ook geschikt als je wil gamen, Netflixen of downloaden.

Foto: Ana Bórquez on Unsplash

Extreemrechts kan ook verliezen

Een nipte meerderheid van de kiezers in Zweden voorkomt regeringsdeelname van de extreemrechtse Zweden Democraten (SD). Met alle stemmen geteld staat het linkse blok van Sociaaldemocraten, Links, Groenen en Centrumpartij nu op 176 zetels. Het rechtse blok blijft steken op 173 zetels. Premier Ulf Kristersson (Moderaten) van de zittende rechtse minderheidsregering had aangekondigd dat hij wel met de SD wilde praten over regeringsdeelname. Hij wordt nu waarschijnlijk vervangen door Magdalena Andersson, leider van de Sociaaldemocraten. Daarvoor zullen nog lastige coalitiebesprekingen gevoerd moeten worden. Een linkse minderheidsregering, zoals eerder vertoond, kan ook de uitkomst worden als Links en de Centrumpartij het de andere partijen te moeilijk gaan maken om een meerderheidscoalitie te vormen.

Vier jaar geleden was het verkiezingsresultaat precies omgekeerd. Het centrumrechtse blok won nipt van het linkse blok met 176 tegen 173 zetels. Hoewel de Sociaaldemocraten ook toen de grootste partij werden met 30% van de stemmen, passeerde de SD met meer dan 20% de Moderaten (19%) en werd extreemrechts zo de tweede partij; dit zorgde voor een herschikking van rechts en maakte de weg vrij voor de regering-Kristersson met gedoogsteun van de SD. Nu blijven de Moderaten ongeveer gelijk. De SD gaat terug van 20,5% naar 16,9%.

Foto: APB 2026 scherm afbeelding Debat direct Tweede Kamer

Algemene Politieke Beschouwingen zonder traditionele aftrap van wantrouwen

Na de rijtoer, de hoedjes, troonrede en balkonscene toog de Tweede Kamer gisteren aan het serieuze werk: de Algemene Politieke Beschouwingen (APB).

Daarmee waren we nog niet van de gebruikelijke tradities af. Zo was daar de traditie dat de grootste oppositiepartij de aftrap mocht verrichten. Dat werd deze keer niet heer Wilders, die tot zijn chagrijn de beurt aan heer Klaver moest laten. Wilders kwam pas als derde aan de beurt.

Daarmee verviel ook de door Wilders in 2007 opgetuigde traditie van de motie van wantrouwen jegens het kabinet. We halen het verslag er even bij en zien dat Klaver een hand uitsteekt naar het kabinet:

Als ik op alle punten zou zeggen “daar valt niet over te praten”, dan moet ik een motie van wantrouwen indienen. Dat ga ik niet doen. Ik zou het een schande vinden als dit kabinet valt.

Als tweede kwam heer Paternotte aan de beurt, die het natuurlijk was opgevallen dat de traditie van een motie van wantrouwen bij het begin van de APB tot zijn genoegen is komen te vrvallen:

De heer Paternotte (D66):
Voorzitter, dank u wel. Het is natuurlijk jarenlang zo geweest dat de Algemene Beschouwingen begonnen met de heer Wilders, die hier dan een uurtje stond te tieren en soms zelfs meteen een motie van wantrouwen op tafel legde. Nu begon het met anderhalf uur Klaver, die letterlijk zei: ik ga géén motie van wantrouwen indienen. Het was ook nog eens een stuk vrolijker dan we eerder hebben gezien, dus volgens mij is dit al een veel positievere start van de Algemene Beschouwingen.

Steun ons!

De redactie van Sargasso bestaat uit een club vrijwilligers. Naast zelf artikelen schrijven struinen we het internet af om interessante artikelen en nieuwswaardige inhoud met lezers te delen. We onderhouden zelf de site en houden als moderator een oogje op de discussies. Je kunt op Sargasso terecht voor artikelen over privacy, klimaat, biodiversiteit, duurzaamheid, politiek, buitenland, religie, economie, wetenschap en het leven van alle dag.

Om Sargasso in stand te houden hebben we wel wat geld nodig. Zodat we de site in de lucht kunnen houden, we af en toe kunnen vergaderen (en borrelen) en om nieuwe dingen te kunnen proberen.

Closing Time | Twisted Teens

Twisted Teens uit New Orleans heeft wel iets van de vroege Kings of Leon. Eenvoudige maar pakkende rocksongs, gitaren met een bescheiden dosis overdrive, met een aangename southern feel. Allemaal volgens het oude recept van  de Creedence Clearwater Revival. De steelgitaar is wel een bijzondere toevoeging, al sluit ik niet uit de Creedence er ook wel eens ergens eentje heeft gebruikt. De opname komt uit de podcast Office Hours Live van komiek Tim Heidecker.

Foto: stevepb on Pixabay

Witwassen bij de Bank

COLUMN - Na de verschrikkelijke armoede van de post-Tokio jaren, kreeg ik op een gegeven moment een dak boven mijn hoofd en geld van de Sociale Dienst.
Ik had honger geleden, dus het eerste wat ik kocht was voedsel. Beleg bij Bossé Bossé (zo noemden de Wadada boys de slager op Wittenburg, en die naam is zijn hele loopbaan blijven kleven), vers wit brood, 1 pond varkensvlees en aardappelen. Dat waren de dingen die ik had gemist, omdat ze niet in de vuilnisbakken te vinden waren. Vlees wel maar was te link. Ik kocht ook tampons. Ook die vond je niet in de vuilnisbakken. Althans niet in maagdelijke staat.

In retrospectief onvoorstelbaar: het lukte me om te sparen. Getraumatiseerd door de jaren van ontbering, moest en zou ik een appeltje voor de dorst achter de hand hebben. Bovendien was ik gewend geraakt aan indigentie, woonde ik gratis op de Witte Raaf, en verder had je in die tijd nog niet voor elk wissewasje een duur abonnementen nodig. Vriend Willem Otten, die goed boerde en wist van beleggen zei: “Koop er dollars van. De koers is nu extreem laag.”
Dus dat deed ik braaf. Bij mijn bank, de ABN, filiaal op de Sarphatistraat te Amsterdam.
6 biljetten van 100 US$. Totaal $600,-
Een rib uit mijn lijf.

Foto: Stem anders (Studio Wiersema, stemanders.nu, overgenomen met toestemming) copyright ok. Gecheckt 16-02-2023

Werken moet lonen. Behalve voor werkenden

Werken moet lonen is zo’n VVD-slogan waarvan iedereen inmiddels weet wat ermee wordt bedoeld: uitkeringen moeten omlaag, de sociale zekerheid moet soberder en het verschil tussen werken en niet werken moet groter. Ook in het huidige coalitieakkoord staat het weer.

Maar nu gaat het eens daadwerkelijk over de vraag hoeveel werken loont. De Raad van State constateert namelijk dat van de zes miljard euro aan lastenverzwaringen in 2027 maar liefst 5,8 miljard bij werkenden terechtkomt. Weet je wel, die mensen waarvoor werken juist moet lonen en die er bijna allemaal op achteruit gaan. De lasten voor bedrijven en vermogenden gaan ondertussen juist iets omlaag.

Dat is extra pikant naast de discussie over Box 3. Daar dringt juist de VVD aan op een vermogenswinstbelasting waarbij pas belasting wordt geheven als winst daadwerkelijk wordt gerealiseerd. Volgens de NOS scheelt die variant de schatkist de komende jaren 11 tot 25 miljard euro. Geld dat, als het kabinet zich aan zijn begrotingsregels houdt, ergens anders vandaan moet komen.

En we krijgen nu alvast een aardige aanwijzing waar ergens anders kan zijn. Bij arbeid dus, en daarmee bij mensen met een uitkering. Want werken moet lonen.

Daarmee wordt ook duidelijk wat de VVD werkelijk bedoelt met de slogan. Niet dat werkenden zo min mogelijk belasting moeten betalen. Niet dat inkomen uit arbeid gunstiger moet worden behandeld dan inkomen uit vermogen. De partij zegt zelf expliciet dat zij geen hogere belasting op vermogen wil.

Doneer!

Sargasso is een laagdrempelig platform waarop mensen kunnen publiceren, reageren en discussiëren, vanuit de overtuiging dat bloggers en lezers elkaar aanvullen en versterken. Sargasso heeft een progressieve signatuur, maar is niet dogmatisch. We zijn onbeschaamd intellectueel en kosmopolitisch, maar tegelijkertijd hopeloos genuanceerd. Dat betekent dat we de wereld vanuit een bepaald perspectief bezien, maar openstaan voor andere zienswijzen.

In de rijke historie van Sargasso – een van de oudste blogs van Nederland – vind je onder meer de introductie van het liveblog in Nederland, het munten van de term reaguurder, het op de kaart zetten van datajournalistiek, de strijd voor meer transparantie in het openbaar bestuur (getuige de vele Wob-procedures die Sargasso gevoerd heeft) en de jaarlijkse uitreiking van de Gouden Hockeystick voor de klimaatontkenner van het jaar.

Closing Time | Maruja

Weer een saxofoon! Deze is van Joe Caroll van Maruja uit Manchester. Het duurt wel even tot hij los mag. Maruja omschrijft hun muziek als “post-punk meets free jazz, with lyrics, rooted in rap, that are all about the message”. Wikipedia vermeldt ook invloeden van post-rock en daar kan ik me wel in vinden. Hoe ze vanuit bijna-stilte langzaamaan de spanning opbouwen tot ergens een eruptie uitbarst doet denken aan het legendarische Slint.

Foto: "Dat zit niet snor" by Roel Wijnants is licensed under CC BY-NC 2.0

Je maintiendrai?

COLUMN - van Prof.Mr. Roel Bekker

De vroegere Belgische ambassadeur in Nederland Dirk Achten heeft na zijn pensionering een behartenswaardig boekje geschreven. [1] Hij vergelijkt daarin de bestuursinrichting en bestuurscultuur van Nederland en België. Hij heeft recht van spreken: hij was voor zijn ambassadeurschap jarenlang SG van het Belgische ministerie van Buitenlandse Zaken en heeft 10 jaar lang als ambassadeur het openbaar bestuur in Nederland van nabij meegemaakt. Zijn conclusie is dat de overheid in Nederland op veel onderdelen beter functioneert dan de Belgische. Maar er is één uitzondering. Hij is verbaasd over de geringe aandacht in Nederland voor handhaving, zeker in verhouding tot de aandacht die beleid maken krijgt.

Herkenbaar! Van beleid kunnen we niet genoeg krijgen, elk probleem, elk pechgeval leidt tot de roep om beleidsinterventies en een berg aan nieuwe regels. De beleidsdirecties groeien hier dan ook als kool. Maar handhaving van die regels? Héél voorzichtig, niet te snel, veel begrip voor de overtreders, drie keer waarschuwen, eerst een gesprek, veel gedogen en vooral zachtaardig optreden, zelfs bij geweldplegers.

Deze zomer was er over casuïstiek over dit onderwerp niet te klagen. Het begon met de Merwedebrug bij Gorinchem die het een beetje begint te begeven. Dus geen vrachtauto’s meer, aldus Rijkswaterstaat. Degene die dacht dat zoiets heel gemakkelijk is te handhaven, had buiten de waard gerekend! Er moesten eerst camera’s komen en dat duurde een paar weken. Vervolgens bleken buitenlandse vrachtauto’s buiten schot te blijven. Dus bleven er ondanks het verbod dagelijks honderden vrachtauto’s over de brug gaan. Uiteindelijk ging de politie de vrachtauto’s maar aanhouden en verbaliseren. Dat raakte slechts een fractie van de overtreders want zoiets kost een half uur (een half uur!) per vrachtwagen.

Closing Time | Schuifsax

Nog een keertje Artvark. Met een instrument waarvan ik niet wist dat het bestond: de schuifsax. Maar het lijkt best logisch: als je op een trombone kunt schuiven, waarom dan niet op een saxofoon? Misschien omdat ze moeilijk te bespelen zijn. Dat was waarschijnlijk waarom Samuel Bowley Barnes (1872-1932), bouwer van deze Swanee schuifsax, er in de jaren twintig van de vorige eeuw snel weer mee ophield. Het is dus, net als de saxofoons in de Closing Time van gisteren, een historisch instrument. En voor een onbespeelbaar ding klinkt het toch best goed. Goede muzikanten kunnen ook overweg met weerbarstige instrumenten, dat blijkt maar weer.

Closing Time | Saxen van Sax

Ik heb niet zoveel met saxofoons. Niet met hoe die meestal worden gebruikt in de rock- en popmuziek, tenminste. Want daar zijn er meestal maar twee opties: scheurende solo’s of zwoel gedoe met veel valse lucht. Maar het kan ook anders. Dat bewijst saxofoonkwartet Artvark hier. Ze spelen een eigen compositie op vier door Adolphe Sax zelf gebouwde saxofoons uit de periode 1861 – 1866. De instrumenten komen uit de collectie van saxofonist en saxofoonverzamelaar Leo van Oostrom.

Closing Time | Grândola Vila Morena – Tava durumindo

Kátya Teixeira en Luiz Salgado onderzoeken en verspreiden de unieke gemengde Braziliaanse cultuur. Je ziet en hoort hun versies van de Portugese ‘Grandola Vila Morena’, origineel van José Afonso (1929 – 1987) en symbool geworden van de Anjerrevolutie (1974) waarbij de militaire dictatuur werd verdreven. Tot op heden wordt op elke herdenking van deze revolutie het lied massaal gezongen door het Portugese volk.

Het wordt meteen gevolgd door ‘Tava durumindo’, een traditioneel Afro-Braziliaans lied,  over bevrijding van en verzet tegen slavernij. Het lied kreeg bekendheid door de Braziliaanse samba zangeres Clementina de Jesus (1901 – July 19, 1987).

Lezen: De BVD in de politiek, door Jos van Dijk

Tot het eind van de Koude Oorlog heeft de BVD de CPN in de gaten gehouden. Maar de dienst deed veel meer dan spioneren. Op basis van nieuw archiefmateriaal van de AIVD laat dit boek zien hoe de geheime dienst in de jaren vijftig en zestig het communisme in Nederland probeerde te ondermijnen. De BVD zette tot tweemaal toe personeel en financiële middelen in voor een concurrerende communistische partij. BVD-agenten hielpen actief mee met geld inzamelen voor de verkiezingscampagne. De regering liet deze operaties oogluikend toe. Het parlement wist van niets.

Volgende